Details door het oog van een kind

Ik ben bevoorrecht. Mijn dochters zitten op een lagere school waar ouders een wezelijk onderdeel uitmaken van de school - een Jenaplanschool. Het geeft mij de kans om te zien waar mijn kinderen mee bezig zijn, om nauwere banden te hebben met de leerkrachten en daardoor sneller te kunnen reageren op de situaties waar mijn kinderen zich in bevinden - niet om ze overdreven te beschermen, niet om als een soort "Big Brother" boven ze te hangen, maar vooral om begrip te hebben voor hun leven.

Ik ben dus ook een redelijk betrokken ouder. Ondanks een drukke baan (welke werkende ouder heeft die immers niet) lukt het mij om actief op school bezig te zijn. Dat kan zijn door te helpen bij activiteiten. Dat is altijd leuk om te doen. Daarnaast houd ik mij vooral bezig met de Website van de school. Ik probeer er voor te zorgen dat er van alle groepen wel iets op de site staat, en bij voorkeur iets wat courant is. Voor de school is de website een belangrijk marketing middel, voor de ouders is het informatief, en voor de kinderen (zeker naarmate ze ouder worden) een leuk naslagwerk van hun activiteiten. Ik probeer voor alle klassen ook een klassefoto er op te zetten, ook voor de klassen waar ik zelf geen kinderen heb. Maar voor de klassen van mijn eigen kinderen doe ik uiteraard wel wat extra's zoals het een goed vader betaamd. Voor de klassenfoto betekend dat het nodige Photoshop werk (waar ik overigens geen Photoshop, maar Paint Shop Pro voor gebruik).

Voor de klas van mijn jongste dochter had ik een paar weken geleden een fotosessie voor de klassenfoto gehad. Het waren meerdere foto's voor een blauw doek waar ik uiteindelijk 1 foto van heb gemaakt. Ter voorbereiding had ik iedereen in zwart met witte kleding naar school laten komen. Dat gaat voor het meerendeel goed, maar er zijn er altijd wel een paar die of geen zwart-witte kleding hebben of het gewoon vergeten zijn. Geen probleem, ook daar weet we raad mee door wat eenvoudige Photoshop truukjes.

De stagiare in de klas vond het wel een leuk idee om wat uitleg te krijgen over hoe ik die foto dan in elkaar zet. Geen probleem. Tegenwoordig is er een digibord in de klas, dus met een klein interactief verhaaltje met een PowerPoint presentatie heb je al gauw iets om te laten zien. En zo stond ik vanochtend dus voor de klas.

Ik heb bij kinderen in het verleden al een paar dingen ontdekt:
1. Doe niet of ze dom zijn. Ze zijn jong, niet dom.
2. Houd ze actief betrokken. 10 minuten aandacht aan een verhaal is lang. Als ze er langer bij moeten blijven moet je ze laten participeren.
3. Wees op alles voorbereid, wees eerlijk en open. Kinderen zijn scherp, hard, en hebben over het algemeen geen gene. Ze zijn direkt in hun vragen en teleurgesteld als je ze daar een "grote mensen" antwoord op geeft.

Vandaag heb ik nog iets ontdekt. Ik was enorm verrast en onder de indruk. De kinderen keken naar de bewerkte foto en wisten feilloos aan te geven waar ik aanpassingen had gedaan - zeker met de kleuren. Zo wisten ze van iedereen die geen zwart wit aan had nog precies wat ze dan wel aanhadden, tot en met de kleur van schoenveters, kleine logootjes en haarelastieken aan toe.

Misschien zeg je nu - "Typisch een man! Natuurlijk weten ze dat! Dat weet ik ook." Ik vind het zelf al heel wat van mezelf als ik weet welke kleur overhemd ik gisteren zelf aan had, laat staan iets wat ik of een ander 2 weken geleden aan had - en dan heb ik het al helemaal niet over de kleur van de schoenveters.

Toch vind ik van mezelf ook dat ik ook heb voor detail. Alleen niet dat detail. Maar ik weet nu wie dat detail wel weet, en om dan toch maar even slim af te sluiten gebruik ik hier nog even de beredenatie van Albert Einstein op de vraag waarom hij zijn eigen telefoon nummer niet onthield: Waarom zou ik alle details onthouden? Het is genoeg om te weten waar ik de details vandaan kan halen.