Prajvesie

Oftewel Privacy. Het is weer zo briljant ver-nederlandst woord. We hebben ondertussen allemaal wel een idee over wat het betekent, maar kennelijk zijn we er nog niet erg eenduidig in. Tenminste, als we afgaan op de veelvoud van beschrijvingen die bestaan bij de diverse woordenboek-achtige sites op het Internet. Hier is een linkje waar je zomaar eens kan kijken: http://www.encyclo.nl/begrip/privacy.

In de Dikke van Dale is dit terug te vinden:
"pri·va·cy [prajvesie] de; v(m) de mogelijkheid om in eigen omgeving helemaal zichzelf te zijn"

Wat houdt dat nou eigenlijk in? Wat is die "eigen omgeving"? Is dit blog mijn eigen omgeving? Mijn Facebook? Hyves? LinkedIn? Twitter? Mijn kantoor kamer? Mijn zitplaats in de trein onderweg naar huis? Mijn huis?
Wat wordt er bedoelt met "helemaal zichzelf te zijn"? Betekent dat dat ik in mijn eigen omgeving mag doen en laten wat ik wil? Als ik dus een hennep plantage op mijn zolder zet en krijg een inval, is mijn privacy dan geschonden? Wanneer is dat gebeurd? Tijdens de inval, bij de rechterlijke goedkeuring om in te vallen? Of misschien al daarvoor als mijn buurman besluit om aangifte te doen? Oh, mocht u nu gaan twijfelen - nee ik heb geen hennep plantage, niet op zolder (ik heb geen zolder) en ook niet ergens anders.

Mijnwoordenboek.nl geeft dit aan als betekenis:
"Aanspraak van individuen of groepen of instellingen zelf uit te maken wanneer, hoe en tot welke hoogte informatie over hen wordt medegedeeld aan anderen"

Privacy is hier dus met name een recht. De "hoogte" van informatie lijkt erg moeilijk te bepalen en impliceert een soort indeling of classificatie van informatie. Wat is die classificatie dan? Is die eenduidig? Als de beveiligingscamera bij de Hema opneemt hoe ik een hap uit een broodje rookworst neem, heb ik niet het gevoel dat mijn privacy is geschonden. Als een vegetarier een hap neemt dan is dat een hele andere kwestie.

We kunnen nog uren doorgaan en bij iedere definitie een vraagteken zetten. Waar het echter om gaat is dit: Wat is nou privacy? Als iedereen recht heeft op privacy, wanneer is die dan geschonden? Is er een moment dat je je recht op privacy verspeeld? Wanneer is dat dan? Hoe? Vanochtend las ik dat criminelen ook recht hebben op privacy. Tuurlijk. Maar tot op welke hoogte? Wanneer vervalt dat recht (deels)? Wie bepaald dat? De rechter? De wet? Op basis van welke definitie dan?

Privacy is een begrip dat de laatste jaren een behoorlijk turbulent bestaan heeft geleid. Zeker de jongere generaties gooien alles op hun Facebook, Hyves en MSN. Zij kiezen er dus voor om een bepaald stuk privacy op te geven. Maar in hoeverre kiezen zij daar daadwerkelijk bewust voor? Als we met al onze on-line woordenboeken nog niet eens een eenduidige definitie kunnen geven over privacy, hoe kunnen we dan van iemand verwachten dat die begrijpt wat de consequenties voor zijn of haar privacy zijn bij het gebruiken van MSN. Dan hebben we het nog niet eens over de legio bewakingscamera's die bij de V&D, Aldi, H&M en vele andere winkels staan, die continue opnemen hoe je in je neus aan het peuteren bent, een broodje worst eet, of een krop sla jat. Ik hoor je denken: die bewakingscamera's worden snel genoeg weer overschreven. Wat daar op staat gaat toch niet naar buiten. Maar kijk maar eens op Twitter. Hoe vaak komt het voor dat er linkjes staan naar "Heeft u deze man gezien?" En daar op TwitPic staat dan die man die net een krop sla aan het jatten is bij de C1000... Maar bent u dat niet? Daar op de achtergrond, terwijl u juist uw zuurstofkanalen aan het reinigen bent? Wist u trouwens dat TwitPic in de kleine lettertjes heeft staan dat het copyright van alle materiaal dat op hun site geplaatst wordt van hen is?

Wat vandaag voor u onschuldig publiekelijk is, kan morgen voor u zomaar een schending van de privacy worden. Pippa Middleton had een paar maanden geleden nog privacy. Ze kon naar feestjes en als ze daar als een feestbeest in een BH topje gefotografeert werd was er niemand die zich er druk om maakte. Inmiddels is haar achterwerk al maanden een "hot item" in de internationale - maar met name Britse - pers. Uit alle hoeken en gaten worden er nu foto's van haar vandaan gehaald - dus ook die waar ze als "feestbeest" in haar BH staat. Wat hoor je ook al weer vaak: Dat is de consequentie van beroemd zijn. Vraagt iemand zich ooit wel af of Pippa wel beroemd wilde zijn?

Heeft u kinderen? Behoor je zelf nog tot de jeugdigen? Wat staat er allemaal over uw kind of over uzelf dat publiekelijk beschikbaar is? Belangrijker nog, wat staat daar nog niet en wat wilt u vooral zo houden? Wat inmiddels publiekelijk beschikbaar is, is waarschijnlijk al niet meer te verwijderen. Retweets van Twitter, indexeringen van Google en andere zoekmachines, en ga zo maar door hebben uw informatie al lang gekopieerd en verspreid. Maar wat er nog exclusief in uw bezit is kan nog privé blijven. Daar heeft u nog controle over. De belangrijkste vraag is tegelijkertijd de moeilijkste: kan er een moment in mijn leven komen dat deze informatie mij schaadt? Een You Tube filmpje waarop je vastlegt hoe roekeloos je meer dan 300km per uur over de snelweg scheurt lijkt nu erg stoer, maar mocht je ooit de ambitie hebben om carriere te maken bij Veilig Verkeer Nederland...

De tendens is tegenwoordig om privacy met een korreltje zout te nemen. De nieuwe generaties nemen privacy heel anders op. In plaats van daar in mee te gaan, is het echter aan onze generatie (oh man wat voel ik me plots oud...) om de nieuwe generatie te wijzen op de consequenties van hun handelen. Mijn kinderen mogen Twitteren, Hyves, Facebook, MSN en You Tube. Uiteindelijk worden ze er toch mee geconfronteerd. Ik heb liever dat ze er nu mee leren omgaan zodat ik ze kan wijzen op mogelijke gevolgen, dan dat ze straks iets doen wat ze mogelijk over 10 jaar nog achtervolgt. Opvoeden heet dat geloof ik.


Mocht u er niet van overtuigd zijn, ik wel: Privacy is nu belangrijker dan ooit.

Spreekwoordelijk gezegd

De afgelopen tijd valt het me op dat een veelvoud van spreekwoorden uit de Nederlandse taal een bedenkelijke rimpel op mijn voorhoofd doen vormen (of zou dat dan toch de leeftijd zijn?). Niet omdat deze spreekwoorden nou direct onbegrijpelijk zijn, maar vaak wel omdat ze in hun letterlijke vorm vaak pijnlijker zijn dan in hun figuurlijke zin in bepaalde situaties.

Neem nu alleen maar de alsmaar doorgaande horror die zich in Japan afspeelt. Japan het land van de Rijzende Zon... "Achter de wolken schijnt de zon" kwam al meerdere malen bij me op. Maar, achter welke wolken? Telkens als het wolkendek (al dan niet gevuld met radioactief afval) lijkt op te trekken, trekt de lucht weer dicht met een nieuwe laag wolken. Het regende gisteren in Japan - hoe toepasselijk. En "na regen komt zonneschijn", toch? Laten we het hopen. Hoop doet tenslotte leven.

Die nucleaire ellende komt ook maar niet onder controle. Het zeewater dat gebruikt is om te koelen vreet ondertussen alles aan in de centrales en alle algen, schelpen, dieren e.d. die mee geofferd zijn in de muil van de allesverslindende reactoren hebben de spijsvertering van de centrale weinig goed gedaan. Een typisch gevalletje van de sloot op de wal. Maar echt "van de wal in de sloot" is dat men daar inmiddels 60,000 ton (licht) radioactief afvalwater in de oceaan aan het storten is om opslag ruimte te krijgen voor het zwaar radioactief afvalwater. "Bezint eer ge begint" was wellicht een toepasselijke geweest, maar de kans was natuurlijk zeer groot dat door bezinning iedere actie "mosterd na de maaltijd" was. Om in de mosterd te blijven "beter ham zonder mosterd dan mosterd zonder ham".

In het Midden-Oosten is de duvel ook uit het doosje. Overal neemt het volk het heft in eigen hand en stoot de leider van zijn troon. Regeren is vooruit zien. Het is pijnlijk duidelijk dat dit in veel landen niet is opgegaan. Of de verscheidene volken gezegend zijn met dit inzicht laat de toekomst vanzelf zien. Menig leider is in ieder geval van zijn voetstuk gevallen, in een aantal landen zelfs pijnlijk letterlijk waar de standbeelden des zelfverheerlijking met man en macht naar beneden worden getrokken.

Zelfs in ons eigen kikkerlandje hebben een aantal spreekwoorden recent voor peinsplekken op mijn voorhoofd gezorgd. De schietpartij in de Ridderhof gaat me de pet te boven. Wat iemand bezield om een winkelcentrum in te gaan met een volautomatisch wapen en vervolgens lukraak mensen neer te schieten zal ik echt nooit snappen. De media duiken op alle mogelijke manieren op deze droevige gebeurtenis: Vanuit onbegrip, vingerwijzen, koppen rollen en heldendaden. Maar gedane zaken nemen geen keer. De verspilling van leven, de vervulling van angst en de traumatische littekens bij de nabestaanden en getuigen zijn een feit.

Er is één spreekwoord dat steeds weer in mij opkomt bij al deze gebeurtenissen, namelijk “Als het kalf verdronken is, dempt men de put”. Overal ter wereld worden discussies gevoerd of kernenergie gestopt, danwel afgebouwd moet worden; Verscheidene landen in het Midden Oosten proberen angstvallig maatregelen te nemen om de bevolking te sussen; De wapenvergunning in Nederland wordt kritisch onder de loep genomen. Maar uiteindelijk zijn al deze discussies en de uitkomsten hooguit een pleister op een houten been. Er zal veel gediscussieerd worden, veel beloofd, maar weinig waargemaakt. In dat opzicht is dit ene spreekwoord niet meer van deze tijd. Gepaster zou zijn "Als het kalf verdronken is, bespreekt men het dempen van de put".

En plots zijn daar de experts

Valt het u ook op? Ergens in de wereld is er een crisis. Binnen enkele uren worden we in de media overspoeld met materie deskundigen. Wat is de basis van deze deskundigheid? Het is een achtergrond die veelal achterwege gelaten wordt. Wanneer word je gezien als materie deskundige? Ben je als gemiddelde huisvrouw of man materie deskundig in stofzuigen? koekjes bakken? Ben je als gemiddelde ITer materie deskundige in informatie diefstal? Het klinkt absurd, maar het lijkt er echt op dat menig media bedrijf dit niveau van expert graag laat opdraven om zijn of haar mening te geven over de crisis.

Zo las ik gisteren een verhaal van een expert op het gebied van nucleaire rampen van de hoogste categorie. Hoe kan je daar expert op zijn? Uiteindelijk dus alleen maar als je deskundige bent op het gebied van Chernobyl. Chernobyl? Ja, Chernobyl. U weet wel, de ramp in de oude Soviet Unie; de ramp waar niemand wat van afwist totdat Finland vragen begon te stellen over de verhoogde stralingsniveau's. En inderdaad de "expert" was een overlevende van de Chernobyl ramp. Een overlevende??? Hoe overleef je Chernobyl zonder daar tig kilometers vandaan te zijn? Waarom maakt overleving je materie deskundig? Ik heb Chernobyl ook overleeft, u ook? Voelt u zich om die reden materie deskundig bij de Fukushima Diichi crisis?

Ik vind het vreselijk wat er in Japan gebeurd. Ik ben er dagelijks mee bezig. Mijn betrokkenheid is groot door zowel mijn werk als het feit dat ik mensen daar dagelijks spreek. Toch voel ik me geen expert. Wel probeer ik kennis te vergaren en expert meningen te horen zodat ik de juiste keuzes kan maken. Keuzes die een behoorlijke consequentie hebben voor het psychische en fysieke welzijn van een groep mensen.

En plots zijn daar de experts. Mensen die volgens de media enorm kundig zijn. Mensen die het maar niet voor elkaar krijgen om een eenduidig verhaal te brengen. Ik heb het niet eens over interpretaties maar gewoon over de harde feiten en harde consequenties. Expertise... Ik had me er toch wat anders van voorgesteld.

Details door het oog van een kind

Ik ben bevoorrecht. Mijn dochters zitten op een lagere school waar ouders een wezelijk onderdeel uitmaken van de school - een Jenaplanschool. Het geeft mij de kans om te zien waar mijn kinderen mee bezig zijn, om nauwere banden te hebben met de leerkrachten en daardoor sneller te kunnen reageren op de situaties waar mijn kinderen zich in bevinden - niet om ze overdreven te beschermen, niet om als een soort "Big Brother" boven ze te hangen, maar vooral om begrip te hebben voor hun leven.

Ik ben dus ook een redelijk betrokken ouder. Ondanks een drukke baan (welke werkende ouder heeft die immers niet) lukt het mij om actief op school bezig te zijn. Dat kan zijn door te helpen bij activiteiten. Dat is altijd leuk om te doen. Daarnaast houd ik mij vooral bezig met de Website van de school. Ik probeer er voor te zorgen dat er van alle groepen wel iets op de site staat, en bij voorkeur iets wat courant is. Voor de school is de website een belangrijk marketing middel, voor de ouders is het informatief, en voor de kinderen (zeker naarmate ze ouder worden) een leuk naslagwerk van hun activiteiten. Ik probeer voor alle klassen ook een klassefoto er op te zetten, ook voor de klassen waar ik zelf geen kinderen heb. Maar voor de klassen van mijn eigen kinderen doe ik uiteraard wel wat extra's zoals het een goed vader betaamd. Voor de klassenfoto betekend dat het nodige Photoshop werk (waar ik overigens geen Photoshop, maar Paint Shop Pro voor gebruik).

Voor de klas van mijn jongste dochter had ik een paar weken geleden een fotosessie voor de klassenfoto gehad. Het waren meerdere foto's voor een blauw doek waar ik uiteindelijk 1 foto van heb gemaakt. Ter voorbereiding had ik iedereen in zwart met witte kleding naar school laten komen. Dat gaat voor het meerendeel goed, maar er zijn er altijd wel een paar die of geen zwart-witte kleding hebben of het gewoon vergeten zijn. Geen probleem, ook daar weet we raad mee door wat eenvoudige Photoshop truukjes.

De stagiare in de klas vond het wel een leuk idee om wat uitleg te krijgen over hoe ik die foto dan in elkaar zet. Geen probleem. Tegenwoordig is er een digibord in de klas, dus met een klein interactief verhaaltje met een PowerPoint presentatie heb je al gauw iets om te laten zien. En zo stond ik vanochtend dus voor de klas.

Ik heb bij kinderen in het verleden al een paar dingen ontdekt:
1. Doe niet of ze dom zijn. Ze zijn jong, niet dom.
2. Houd ze actief betrokken. 10 minuten aandacht aan een verhaal is lang. Als ze er langer bij moeten blijven moet je ze laten participeren.
3. Wees op alles voorbereid, wees eerlijk en open. Kinderen zijn scherp, hard, en hebben over het algemeen geen gene. Ze zijn direkt in hun vragen en teleurgesteld als je ze daar een "grote mensen" antwoord op geeft.

Vandaag heb ik nog iets ontdekt. Ik was enorm verrast en onder de indruk. De kinderen keken naar de bewerkte foto en wisten feilloos aan te geven waar ik aanpassingen had gedaan - zeker met de kleuren. Zo wisten ze van iedereen die geen zwart wit aan had nog precies wat ze dan wel aanhadden, tot en met de kleur van schoenveters, kleine logootjes en haarelastieken aan toe.

Misschien zeg je nu - "Typisch een man! Natuurlijk weten ze dat! Dat weet ik ook." Ik vind het zelf al heel wat van mezelf als ik weet welke kleur overhemd ik gisteren zelf aan had, laat staan iets wat ik of een ander 2 weken geleden aan had - en dan heb ik het al helemaal niet over de kleur van de schoenveters.

Toch vind ik van mezelf ook dat ik ook heb voor detail. Alleen niet dat detail. Maar ik weet nu wie dat detail wel weet, en om dan toch maar even slim af te sluiten gebruik ik hier nog even de beredenatie van Albert Einstein op de vraag waarom hij zijn eigen telefoon nummer niet onthield: Waarom zou ik alle details onthouden? Het is genoeg om te weten waar ik de details vandaan kan halen.

En dan nu

Ja, dat is de vraag. Het duurt al even voordat je eindelijk een blog naam hebt die een beetje in het oog springt en die ook nog wat zegt over wat hier allemaal uiteindelijk (hopelijk) komt te staan.

Zoals de velen voor mij heb ik mij voorgenomen om met enige regelmaat hier wat hersenkronkels (was al in "gebruik") te vereeuwigen. Dingen (was ook al in "gebruik") die niet altijd een duidelijke context hebben maar op dat moment gewoon lijken te boeien (in gebruik). Het hoeft ook allemaal niet hoogwaardig te zijn, of uberhaupt onderbouwd. Daar gaat het uiteindelijk in een blog niet om. Het is gewoon leuk om af en toe even wat gedachten (in gebruik) op digitaal papier te zetten. En als ze dan door een ander gelezen worden is dat alleen maar leuk. Soms zijn het weetjes (in gebruik), soms gewoon onzin (inderdaad ook in gebruik). Al met al zal ik er gewoon uitflappen wat op dat moment in me opkomt.

Wordt dit blog daarmee volledig onzinnig? Niet als je het mij vraagt. Voor mij is het een uitlaadklep (mocht je interesse hebben, die is nog beschikbaar). Daarnaast probeer ik oprecht ook wat informatieve dingen
aan het blog toe te vertrouwen - over de digitale wereld, over digitaal gedrag, over mijn hobbies, enz. Bovendien vind ik het bij tijd en wijlen leuk om gewoon een kort verhaal te schrijven - meestal ludiek en inhoudelijk dan ook volledig onbetrouwbaar.

Voor mij is het blog vooral om te schrijven - aan jou om te bepalen of je het wilt/durft te lezen.

Nou maar eens kijken of ik het kan volhouden... Dat heb ik meer gelezen op blogs.